Meer dan ooit hebben mensen behoefte aan informatie at-their-fingertips: actueel, to the point, betrouwbaar, snel en veilig. Virtualisatie van informatie levert daaraan – hoe paradoxaal dat misschien ook klinkt – een belangwekkende bijdrage.
Virtualisatie weekt informatie los van haar directe gebruiksomgeving. Nog altijd geldt een sterke koppeling tussen de directe gebruiksomgeving en de specifiek met het oog daarop gemodelleerde informatie. Als gevolg daarvan levert informatie-uitwisseling met andere gebruiksomgevingen steeds ernstiger ambiguïteit en inconsistenties op: de onderling uitgewisselde informatie betekent immers vrijwel nooit exact hetzelfde.
Informatie-virtualisatie ontkoppelt en creëert op die manier voldoende ruimte en mogelijkheden voor semantische interoperabiliteit; voor heldere, consistente en betekenisvolle uitwisseling van informatie tussen verschillende gebruiksomgevingen [1].
Naast ontkoppeling houdt informatie-virtualisatie tegelijkertijd ook een nieuwe, stelselmatige ordening van informatie in. Losgeweekte informatie wordt daarmee algemeen bruikbaar voor toepassing in legio specifieke gebruiksomgevingen; elk met eigen belangen en gebruiksdoelen.
Uit stelselmatige informatieordening ontstaan informatieverzamelingen die infrastructureel van karakter zijn en waaruit voor elke specifieke gebruiksomgeving de van moment tot moment relevant geachte informatie trefzeker tot stand komt.
De losgeweekte en stelselmatig geordende informatie wordt dus weer ‘teruggegeven’ [2] voor toepassing in de vele en verschillende gebruiksomgevingen. En tot ieders verrassing blijkt een dergelijk informatiestelsel een enorm gevarieerde verzameling aan gebruiksomgevingen bijzonder soepel en op maat te kunnen bedienen.
De gevolgen? Een veelheid aan gebruiksomgevingen die stuk voor stuk, elk op geheel eigen wijze gevoed worden met to the point informatie afkomstig uit steeds dezelfde, enkelvoudig gehouden en stelselmatig geordende informatieverzamelingen [3].
Op die manier levert informatie-virtualisatie een belangrijke bijdrage aan de totstandkoming van enkelvoudige informatie-infrastructuur voor betekenisvolle informatievoorziening ten behoeve van een veelheid aan gevarieerde gebruiksomgevingen.
Zo draagt informatie-virtualisatie ook belangrijk bij aan eenduidig hergebruik van informatie – van betékenis-van-informatie dus – door heel gevarieerde deelnemers aan informatieverkeer in volle dynamiek van informatiemaatschappij.
Noten:
[1] Elders benoem en bespreek ik semantische interoperabiliteit ook wel als Human Interoperability (een slideshare presentatie).
[2] Een poging om dat ‘teruggeven’ te visualiseren en te verduidelijken vindt u in Information Orchestration (een slideshare presentatie).
[3] De crux van het geheel bestaat uit stelselmatige ordening van informatie tot – uiteindelijk – informatie-infrastructuur voor informatieverkeer met maatschappelijke reikwijdte. In Metapatroon – Handboek voor Stelselmatig Informatieverkeer kunt u hier (veel) meer over lezen.
Copyright (c) 2011 Emovere/Jan van Til - All rights reserved.
woensdag 30 maart 2011
zaterdag 19 maart 2011
On being alive
This morning, march 19th 2011, I read a post of Tom Graves: On being and becoming. It motivated me to start writing. And thinking. Both resulted in the being of the text below. A text that gradually came into existence; into being.
Perhaps you have heard about the Uncertainty Principle of Heisenberg. Freely translated: If we are certain about becoming, we are uncertain about being and if we are certain about being, we are uncertain about becoming.
Put in terms of a contragram (see J.D. Haynes): The being of coming is the coming of being. This contragram somehow reconciles the two – statics/being and dynamics/coming – in(to) be-coming. One can only be as a result of becoming and this resulting being immediately serves as the starting block for a next becoming – and so on. Isn’t that what life is about?
How about information about all this be-coming? Gregory Bateson said that information is always a difference – a difference that makes the difference. Information makes (motivates, emotes) us to move from one being (state) to another being (state). That move in between (becoming) is a difference that can, in turn, be perceived by sensory beings. Such perceptions may again make a difference that makes another difference. Etc. etc. Indeed, information usually doesn’t last long and is always in formation – i.e. in the process of becoming. And if we want to catch a glimpse of it… we are forced to make a coherent snapshot (state, being) of it – thereby and inescapably losing the dynamics of it all – ask Heisenberg.
Life itself seems to be about becoming. About continuously coming into being. A continuous cycle of being – coming – being – coming etc. etc. Information about life (coming in through senses) seems to be about successive beings (states) – from which life (in between the beings) can only be fantasised.
Copyright (c) 2011 Emovere/Jan van Til - All rights reserved.
Perhaps you have heard about the Uncertainty Principle of Heisenberg. Freely translated: If we are certain about becoming, we are uncertain about being and if we are certain about being, we are uncertain about becoming.
Put in terms of a contragram (see J.D. Haynes): The being of coming is the coming of being. This contragram somehow reconciles the two – statics/being and dynamics/coming – in(to) be-coming. One can only be as a result of becoming and this resulting being immediately serves as the starting block for a next becoming – and so on. Isn’t that what life is about?
How about information about all this be-coming? Gregory Bateson said that information is always a difference – a difference that makes the difference. Information makes (motivates, emotes) us to move from one being (state) to another being (state). That move in between (becoming) is a difference that can, in turn, be perceived by sensory beings. Such perceptions may again make a difference that makes another difference. Etc. etc. Indeed, information usually doesn’t last long and is always in formation – i.e. in the process of becoming. And if we want to catch a glimpse of it… we are forced to make a coherent snapshot (state, being) of it – thereby and inescapably losing the dynamics of it all – ask Heisenberg.
Life itself seems to be about becoming. About continuously coming into being. A continuous cycle of being – coming – being – coming etc. etc. Information about life (coming in through senses) seems to be about successive beings (states) – from which life (in between the beings) can only be fantasised.
Copyright (c) 2011 Emovere/Jan van Til - All rights reserved.
zaterdag 12 maart 2011
An Architecture of Be-Having
In his post Possessed by possession? Tom Graves states that “almost everything in our society – its economy, its cultures, its relationships, its idioms, its concepts of property, and perhaps most of its deep-myths – is ultimately founded on a notion of ‘rights’ of possession.” Graves “keep[s] finding [him]self returning to one seemingly inescapable fact: there is no way to make a possession-based economy sustainable.” Indeed, Having seems (far) more important (valuable) than Being. Most of our Be-Having seems to be one-sidedly aimed at Having (separate things) – grossly neglecting the Being part (related, interlocked).
The current dominancy of Having greatly unbalances and destabilizes our world. Graves: “From all of the signs around us, we’re perilously close to that point now – if not already over the edge.” The balance we need could be expressed using the following contragram: “The being of having is the having of being” (In case you’re interested in contragrams – see J.D. Haynes; Meaning As Perspective: The Contragram).
If we overvalue possession/having; the ownership of things… we need to be (able to be) very clear about boundaries between things. We need to emphasise, to value the separateness of things. Where does one thing stop; where does a(nother) thing start. We therefore also need to undervalue the relatedness/interlock of things.
We were ‘lucky’ to have Descartes. He ‘served’ us to create ourselves a world of, first and foremost, separateness, a world of distinct things. Our worldview gradually became – it took us a couple of centuries – deeply thingy. Aren’t almost all of our IT artefacts saturated with thingyness? Didn’t we invent Object Orientation (OO)? In such a thingy/separated perceived world the idea, the fiction of possession, of ownership could easily ground. And it firmly did.
The aboriginals (the example in Graves’ next post; follow the link below) were lucky – well, at first. They didn’t have their Descartes. Neither did the original inhabitants of America. Until ‘modern’ people dropped by to ‘offer’ them their ‘help’….
In my mind having is a fiction. A subject cannot really have things (objects). I (subject) cannot ‘reach’ any further than developing relationships between the I and other objects. I can only Be-Having my relationships to objects; i.e. ‘do’ my responsibilities towards objects. (I can also neglect my responsibilities towards objects by focussing on Having or Being).
In my mind, possession (I take it to include ownership) is also a fiction. A subject cannot really own things (objects). I (subject) cannot ‘reach’ any further than developing ownership relationships between the I and other objects. I can only Be-Having my ownership relationships to objects; i.e. ‘do’ my responsibilities towards objects.
In my mind rights are a fiction too. A subject cannot have or own anything – that includes rights. I (subject) can only relate to objects. In a vast number of ways and degrees. Relationships that dynamically develop over time – they rise, shine and set.
In my mind, it’s the continual development of relationships by Beings (natural, artificial) that continually create (deep) relatedness/interlock and be-cause of that continually create Beings. In other words: Beings are continually be-caused by their ever developing relationships.
Graves again: “The alternative to a possession-based economy is a responsibility-based model: one in which we ‘own’ something because we declare responsibility for it and manage it accordingly”. Indeed, ownership is not something that exists in its own… right, but as just another relationship that needs other related relationships to be-cause true meaning. In fact ownership (the ownership relationship – to be more precise) can only come into being by the mercy of a whole set of other relationships that shape it. It’s the way of Be-Having of us all that creates, maintains, crumbles, disappears ownership.
Well, how do response-ability and relate-ability relate? Can one take responsibility for something or someone without be-coming related to it in the first place? Can one relate to something or someone without be-coming responsible for it as well? Isn’t that a ‘matter’ of Deep Be-Having Interlock? Responsibility and relate-ability continually constitute (Be-Have) one another.
One day later (March 7th 2011), Graves posts again: An architecture of responsibility; closely related (also read: responsibled) to his earlier post mentioned above. Graves: “if it’s true that there is no way to make a possession-based economy sustainable, then it seems worthwhile to take a look at some of the implications.”
This post be-caused me to responsibly respond with a catching contragram: “The responsibility of architecture is the architecture of responsibility”, which, in turn, responsibled Nick Malik to write another post; see further comments below.
An architecture of responsibility has, indeed, far reaching consequences for all Having-oriented and all Being-oriented activities (these unbalanced oriented activities will disappear) and all Be-Having oriented activities (these are most likely able to change and/or transform and start to flourish tremendously).
The ‘owners’ of Having-oriented activities will definitely need some forceful Help to broaden their perspective (relationships) to ‘their’ wealth (and health) in order to responsibly respond (Be-Have) by moving towards balance – from Having to Being to Be-Having. Being creates Having. Such Having (created by Beingness) creates, in turn, Being. Etc. But (warning): he who forgets about Being – as the origin… and concentrates on Having an sich, will eventually end up no-where with no-thing. Graves: “just about everything in our entire society is against in this in some way. And yet every indicator we have shows us that if this change doesn’t happen, and soon, we’re dead – all of us.” Well….
Another two days later, Nick Malik posts The responsibility of architecture is to create an architecture of responsibility. Malik attempts “to get a little more tactical in the Enterprise Architecture space, and discuss more of the ‘intra-company’ and ‘intra-solution’ aspects of ‘The Architecture of Responsibility.’”
To me this courageous attempt carries a yet rather high Being-to-Have content. I (responsibly) tried to rephrase the first two sentences of Malik’s post: “One of the key [responsibilities] of Enterprise Architecture is to provide a [responsibility structure] [that enables] the development of corporate business [responsibilities]. In other words, we want to make sure that specific [responsibilities emerge] in a principled manner, prioritized on the [holistics] of the business.”
It’s surprising to learn how quite a lot of our terms are saturated with the Have-orientation. How about the term(s) ‘(corporate) business’? Will we be able to responsibly ‘reload’ these terms in a Be-Having fashion?
The architecture of Be-Having needs us to let go of Having; to return to the source (Being) in order to be able to continually build new Be-Havings. A catching contragram with respect to this is: the Longing of Being is the Being of Longing (Be-Longing).
On an even deeper level we all need to continually lose (let go of) our minds in order to be-come more sensible (more responsible, more Be-Having). People like Einstein understood that principle. One has to continually get out of his mind (enter Being) in order to be able to enter it again: true re-minding; Be-Having of the mind.
How do you Be-Have with an Architecture of Be-Having?
Copyright (c) 2011 Emovere/Jan van Til - All rights reserved.
The current dominancy of Having greatly unbalances and destabilizes our world. Graves: “From all of the signs around us, we’re perilously close to that point now – if not already over the edge.” The balance we need could be expressed using the following contragram: “The being of having is the having of being” (In case you’re interested in contragrams – see J.D. Haynes; Meaning As Perspective: The Contragram).
If we overvalue possession/having; the ownership of things… we need to be (able to be) very clear about boundaries between things. We need to emphasise, to value the separateness of things. Where does one thing stop; where does a(nother) thing start. We therefore also need to undervalue the relatedness/interlock of things.
We were ‘lucky’ to have Descartes. He ‘served’ us to create ourselves a world of, first and foremost, separateness, a world of distinct things. Our worldview gradually became – it took us a couple of centuries – deeply thingy. Aren’t almost all of our IT artefacts saturated with thingyness? Didn’t we invent Object Orientation (OO)? In such a thingy/separated perceived world the idea, the fiction of possession, of ownership could easily ground. And it firmly did.
The aboriginals (the example in Graves’ next post; follow the link below) were lucky – well, at first. They didn’t have their Descartes. Neither did the original inhabitants of America. Until ‘modern’ people dropped by to ‘offer’ them their ‘help’….
In my mind having is a fiction. A subject cannot really have things (objects). I (subject) cannot ‘reach’ any further than developing relationships between the I and other objects. I can only Be-Having my relationships to objects; i.e. ‘do’ my responsibilities towards objects. (I can also neglect my responsibilities towards objects by focussing on Having or Being).
In my mind, possession (I take it to include ownership) is also a fiction. A subject cannot really own things (objects). I (subject) cannot ‘reach’ any further than developing ownership relationships between the I and other objects. I can only Be-Having my ownership relationships to objects; i.e. ‘do’ my responsibilities towards objects.
In my mind rights are a fiction too. A subject cannot have or own anything – that includes rights. I (subject) can only relate to objects. In a vast number of ways and degrees. Relationships that dynamically develop over time – they rise, shine and set.
In my mind, it’s the continual development of relationships by Beings (natural, artificial) that continually create (deep) relatedness/interlock and be-cause of that continually create Beings. In other words: Beings are continually be-caused by their ever developing relationships.
Graves again: “The alternative to a possession-based economy is a responsibility-based model: one in which we ‘own’ something because we declare responsibility for it and manage it accordingly”. Indeed, ownership is not something that exists in its own… right, but as just another relationship that needs other related relationships to be-cause true meaning. In fact ownership (the ownership relationship – to be more precise) can only come into being by the mercy of a whole set of other relationships that shape it. It’s the way of Be-Having of us all that creates, maintains, crumbles, disappears ownership.
Well, how do response-ability and relate-ability relate? Can one take responsibility for something or someone without be-coming related to it in the first place? Can one relate to something or someone without be-coming responsible for it as well? Isn’t that a ‘matter’ of Deep Be-Having Interlock? Responsibility and relate-ability continually constitute (Be-Have) one another.
One day later (March 7th 2011), Graves posts again: An architecture of responsibility; closely related (also read: responsibled) to his earlier post mentioned above. Graves: “if it’s true that there is no way to make a possession-based economy sustainable, then it seems worthwhile to take a look at some of the implications.”
This post be-caused me to responsibly respond with a catching contragram: “The responsibility of architecture is the architecture of responsibility”, which, in turn, responsibled Nick Malik to write another post; see further comments below.
An architecture of responsibility has, indeed, far reaching consequences for all Having-oriented and all Being-oriented activities (these unbalanced oriented activities will disappear) and all Be-Having oriented activities (these are most likely able to change and/or transform and start to flourish tremendously).
The ‘owners’ of Having-oriented activities will definitely need some forceful Help to broaden their perspective (relationships) to ‘their’ wealth (and health) in order to responsibly respond (Be-Have) by moving towards balance – from Having to Being to Be-Having. Being creates Having. Such Having (created by Beingness) creates, in turn, Being. Etc. But (warning): he who forgets about Being – as the origin… and concentrates on Having an sich, will eventually end up no-where with no-thing. Graves: “just about everything in our entire society is against in this in some way. And yet every indicator we have shows us that if this change doesn’t happen, and soon, we’re dead – all of us.” Well….
Another two days later, Nick Malik posts The responsibility of architecture is to create an architecture of responsibility. Malik attempts “to get a little more tactical in the Enterprise Architecture space, and discuss more of the ‘intra-company’ and ‘intra-solution’ aspects of ‘The Architecture of Responsibility.’”
To me this courageous attempt carries a yet rather high Being-to-Have content. I (responsibly) tried to rephrase the first two sentences of Malik’s post: “One of the key [responsibilities] of Enterprise Architecture is to provide a [responsibility structure] [that enables] the development of corporate business [responsibilities]. In other words, we want to make sure that specific [responsibilities emerge] in a principled manner, prioritized on the [holistics] of the business.”
It’s surprising to learn how quite a lot of our terms are saturated with the Have-orientation. How about the term(s) ‘(corporate) business’? Will we be able to responsibly ‘reload’ these terms in a Be-Having fashion?
The architecture of Be-Having needs us to let go of Having; to return to the source (Being) in order to be able to continually build new Be-Havings. A catching contragram with respect to this is: the Longing of Being is the Being of Longing (Be-Longing).
On an even deeper level we all need to continually lose (let go of) our minds in order to be-come more sensible (more responsible, more Be-Having). People like Einstein understood that principle. One has to continually get out of his mind (enter Being) in order to be able to enter it again: true re-minding; Be-Having of the mind.
How do you Be-Have with an Architecture of Be-Having?
Copyright (c) 2011 Emovere/Jan van Til - All rights reserved.
maandag 7 februari 2011
Paradigm Shift
At YouTube you can find a short but very helpful video of Dr Quantum in Flatland [1]. Dr Quantum first impresses and later on successfully persuades a two dimensional (she-)circle to shift her paradigm; her world view. He persuades her to step out of her very, very familiar two dimensional habitat and – in one-and-the-same move – to step into an unknown three dimensional world. “What will happen to me? What will I become?”, is her final, but already weak(ened) opposition to Dr Quantum.
There is really only one way to find out: “You’d have to become it to know”, Dr Quantum friendly replies [2]. She has to entirely let go of her old and familiar flat-world civilization in order to find herself newborn into the round-world reality.
And from the very moment she enters three dimensional reality… she becomes aware again of her two dimensional habitat – but now from the broadened perspective of three dimensions. Furthermore a totally new and greatly enlarged world – amply encompassing her old world – opens up for her. Two dimensions will soon not be enough for her anymore. And very soon she will even have trouble imagining her former, two dimensional life.
How will she explain her paradigm shift to her fellow Flatland citizens? And how will she persuade and convince them to shift as well – in order to develop current societal life to new, unimagined and unexplored heights….
Notes:
[1] “Flatland” refers to the book Flatland: A Romance of Many Dimensions. You may also want to consult Wiki.
[2] In the movie The Matrix something similar is said. Neo wants to know what the matrix is. Morpheus replies: “[u]nfortunately no one can be told what the matrix is. You have to see it for yourself.”
Copyright (c) 2011 Emovere/Jan van Til - All rights reserved.
There is really only one way to find out: “You’d have to become it to know”, Dr Quantum friendly replies [2]. She has to entirely let go of her old and familiar flat-world civilization in order to find herself newborn into the round-world reality.
And from the very moment she enters three dimensional reality… she becomes aware again of her two dimensional habitat – but now from the broadened perspective of three dimensions. Furthermore a totally new and greatly enlarged world – amply encompassing her old world – opens up for her. Two dimensions will soon not be enough for her anymore. And very soon she will even have trouble imagining her former, two dimensional life.
How will she explain her paradigm shift to her fellow Flatland citizens? And how will she persuade and convince them to shift as well – in order to develop current societal life to new, unimagined and unexplored heights….
Notes:
[1] “Flatland” refers to the book Flatland: A Romance of Many Dimensions. You may also want to consult Wiki.
[2] In the movie The Matrix something similar is said. Neo wants to know what the matrix is. Morpheus replies: “[u]nfortunately no one can be told what the matrix is. You have to see it for yourself.”
Copyright (c) 2011 Emovere/Jan van Til - All rights reserved.
maandag 31 januari 2011
Shift Inescapably Happens
In onze hedendaagse wereld raken individuen hyperconnected [1]. Mensen in groepen en afdelingen…. Mensen in business units en organisaties…. Overal raken ze hyperconnected. En dankzij de vele indrukken die al deze mensen in al hun wisselende verbanden via al deze veranderlijke en voortdurend veranderende connecties opdoen… neemt hun gedragsrepertoire hand over hand toe. Dat geldt voor U. Dat geldt voor mij.
In het kielzog daarvan neemt voorspelbaarheid van gedrag (snel) af. Ook de ons zo vertrouwde samenhang ‘der dingen’ – wereldbeeld, zeg ook maar – komt meer en meer op losse schroeven te staan. Zaken lijken steeds meer door elkaar te gaan lopen. De organisatie zoals wij die kennen, en dat geldt uiteraard voor elk ander verband, vervloeit en verliest haar zo bekende vaste vorm en patronen. Gangbare middelen voor coördinatie van (onderling) gedrag werken niet of nauwelijks meer. Management zoekt koortsachtig naar oplossingen in een oplossingsruimte die zelf volop in de wind van zojuist geschetste veranderingen staat. Ons onderling verkeren krijgt trekken van een soort pap van wat eens rups was en vlinder moet worden. Ieder doet wat hem/haar – gegeven de situatie-van-het-moment – het verstandigst lijkt. Onderlinge irritaties en erupties nemen daarbij nog in hevigheid en frequentie toe. Al met al reuze lastig, maar shift inescapably happens: de wereld creëert – onstuitbaar; of het u nu aanstaat of niet – haar nieuwe vorm.
Ook de businessomgeving wordt vluchtig en onzeker. Oude en vertrouwde methoden en denkwijzen verliezen in ijltempo kracht; nieuwe worden (nog) genegeerd – management houdt zich nog krampachtig vast aan weliswaar erkende, maar inmiddels disfunctionele ziens- en zijnswijzen. “In times of drastic change, learners inherit the world, while the learned remain beautifully equipped to deal with a world that no longer exists”, zei Eric Hoffer (al) in 1973. De uitdaging blijft om de learned te transformeren in learners.
In zo’n hyperconnected wereld – een netwerk van netwerken – is een verschuiving in focus van losse applicatie naar applicaties-in-een-keten natuurlijk prachtig, maar tegelijk ook volstrekt ontoereikend. Wat vandaag de dag duidelijk zou kunnen (en ook moeten) zijn, is dat het meer dan ooit om de individuele hyperconnected mens draait die met al zijn ‘gedoe’ en in volle wisselwerking met zijn dynamische omgeving de organisatie tot een succes maakt.
Hoe gaat IT eigenlijk met deze inescapable shift om? Enerzijds telt IT als de grote gangmaker achter deze omwenteling. IT hielp de geest uit de fles en bracht zo voortgaande beweging onomkeerbaar op stoom. Anderzijds is het diezelfde IT die momenteel (en grotendeels onbewust) voor veel frustratie en stagnatie zorgt. Want IT blijft hangen in T – ten koste van betekenisvolle I. En dat terwijl we verder moeten; shift is inescapable! Nog altijd staat techniek (applicaties, netwerk, interfaces etc. etc.) krachtig in het brandpunt van haar belangstelling: nieuwe technologieën en technieken blijven over elkaar heen buitelen. Klopt, er is nu ook aandacht voor integratiemanagement om de explosieve (wild)groei aan interfaces te… te…, ja wat eigenlijk precies? Het is zonneklaar dat integratiemanagement tot op heden slechts pijnlijk duidelijk heeft gemaakt hoe tenenkrommend onsamenhangend hedendaagse (geavanceerde) informatiesystemen nog altijd zijn.
We zitten volop in nieuwe ontwikkelingsstap. Shift inescapably happens. En die shift kunnen we bespoedigen door het oude en vertrouwde nu verder maar gewoon los te laten. Denk aan Hoffer; laten we learners worden en de wereld betreden die onstuitbaar in wording is. Laten we de hyperconnected mensen met al hun ‘gedoe’ in het centrum van onze oprechte belangstelling plaatsen. Onze welhaast genetisch ingebrande ijver uiterste objectiviteit na te jagen (hartelijk dank Descartes!) door het subject stelselmatig buiten spel te zetten, werkt niet meer. Menselijk gedoe – hoe lastig dat misschien ook lijkt – moet het voorwerp bij uitstek worden van onze onverdeelde aandacht.
Hoe ‘vangen’ we dat menselijk gedoe? Wat is de informatische crux van alle menselijke gedoe? Dat is Informatie van Betekenis voor Hyperconnected Mensen. Inderdaad, dáár zijn we uit de bocht gevlogen: voor hyperconnected mensen begint informatie uit een nog steeds groeiende brei aan gekoppelde systemen heldere betekenis hinderlijk te verliezen. Menselijk gedoe vraagt – uitgerekend nu: hyperconnected! – van geval tot geval om kraakheldere betekenis. Anders wordt het niets met de vlinder. Informatie van Betekenis stuurt optimaal hyperconnected menselijk gedrag; hun gedoe, zeg ook maar. Een wezenlijk stelselmatige (kijk op) informatievoorziening [2]; dàt brengt noodzakelijke doorbraak een hele stap, ja, een sprong dichterbij. Daarbij maken we volop gebruik van geavanceerde hedendaagse technologie: die doet haar ingewikkelde werk, net als altijd – wellicht in een iets andere setting [3], maar nu met Informatie van momentane Betekenis. Vlinders kunnen er mee lezen en schrijven.
Noten:
[1] De term hyperconnected trof ik aan in From Hierarchy to Panarchy: Hybrid Thinking’s Resilient Network of Renewal van Nicholas Gall (Gartner; 22 December 2010). Genoemd artikel zette me aan tot het schrijven van deze column. De inescapable shift die Gall aanwijst, is al vele jaren zichtbaar en begint op alle terreinen van de samenleving steeds duidelijker vormen aan te nemen. Ja, uiteindelijk ook in de IT. Inescapable!
[2] Het Handboek Metapatroon van de hand van Pieter Wisse geeft de lezer de uitgekiende mogelijkheid om een goed idee op te doen van een stelselmatige kijk op informatievoorziening – zo uitgebreid en gericht als de lezer zich maar wenst.
[3] Eind januari 2011 wees ik Nicholas Gall op het mogelijk belangwekkende verband tussen informatie-infrastructuur (Information Dynamics) en panarchy/panarchitecture (Gartner). Zie daarvoor mijn bijdrage op Amplify.
Copyright (c) 2011 Emovere/Jan van Til - All rights reserved.
In het kielzog daarvan neemt voorspelbaarheid van gedrag (snel) af. Ook de ons zo vertrouwde samenhang ‘der dingen’ – wereldbeeld, zeg ook maar – komt meer en meer op losse schroeven te staan. Zaken lijken steeds meer door elkaar te gaan lopen. De organisatie zoals wij die kennen, en dat geldt uiteraard voor elk ander verband, vervloeit en verliest haar zo bekende vaste vorm en patronen. Gangbare middelen voor coördinatie van (onderling) gedrag werken niet of nauwelijks meer. Management zoekt koortsachtig naar oplossingen in een oplossingsruimte die zelf volop in de wind van zojuist geschetste veranderingen staat. Ons onderling verkeren krijgt trekken van een soort pap van wat eens rups was en vlinder moet worden. Ieder doet wat hem/haar – gegeven de situatie-van-het-moment – het verstandigst lijkt. Onderlinge irritaties en erupties nemen daarbij nog in hevigheid en frequentie toe. Al met al reuze lastig, maar shift inescapably happens: de wereld creëert – onstuitbaar; of het u nu aanstaat of niet – haar nieuwe vorm.
Ook de businessomgeving wordt vluchtig en onzeker. Oude en vertrouwde methoden en denkwijzen verliezen in ijltempo kracht; nieuwe worden (nog) genegeerd – management houdt zich nog krampachtig vast aan weliswaar erkende, maar inmiddels disfunctionele ziens- en zijnswijzen. “In times of drastic change, learners inherit the world, while the learned remain beautifully equipped to deal with a world that no longer exists”, zei Eric Hoffer (al) in 1973. De uitdaging blijft om de learned te transformeren in learners.
In zo’n hyperconnected wereld – een netwerk van netwerken – is een verschuiving in focus van losse applicatie naar applicaties-in-een-keten natuurlijk prachtig, maar tegelijk ook volstrekt ontoereikend. Wat vandaag de dag duidelijk zou kunnen (en ook moeten) zijn, is dat het meer dan ooit om de individuele hyperconnected mens draait die met al zijn ‘gedoe’ en in volle wisselwerking met zijn dynamische omgeving de organisatie tot een succes maakt.
Hoe gaat IT eigenlijk met deze inescapable shift om? Enerzijds telt IT als de grote gangmaker achter deze omwenteling. IT hielp de geest uit de fles en bracht zo voortgaande beweging onomkeerbaar op stoom. Anderzijds is het diezelfde IT die momenteel (en grotendeels onbewust) voor veel frustratie en stagnatie zorgt. Want IT blijft hangen in T – ten koste van betekenisvolle I. En dat terwijl we verder moeten; shift is inescapable! Nog altijd staat techniek (applicaties, netwerk, interfaces etc. etc.) krachtig in het brandpunt van haar belangstelling: nieuwe technologieën en technieken blijven over elkaar heen buitelen. Klopt, er is nu ook aandacht voor integratiemanagement om de explosieve (wild)groei aan interfaces te… te…, ja wat eigenlijk precies? Het is zonneklaar dat integratiemanagement tot op heden slechts pijnlijk duidelijk heeft gemaakt hoe tenenkrommend onsamenhangend hedendaagse (geavanceerde) informatiesystemen nog altijd zijn.
We zitten volop in nieuwe ontwikkelingsstap. Shift inescapably happens. En die shift kunnen we bespoedigen door het oude en vertrouwde nu verder maar gewoon los te laten. Denk aan Hoffer; laten we learners worden en de wereld betreden die onstuitbaar in wording is. Laten we de hyperconnected mensen met al hun ‘gedoe’ in het centrum van onze oprechte belangstelling plaatsen. Onze welhaast genetisch ingebrande ijver uiterste objectiviteit na te jagen (hartelijk dank Descartes!) door het subject stelselmatig buiten spel te zetten, werkt niet meer. Menselijk gedoe – hoe lastig dat misschien ook lijkt – moet het voorwerp bij uitstek worden van onze onverdeelde aandacht.
Hoe ‘vangen’ we dat menselijk gedoe? Wat is de informatische crux van alle menselijke gedoe? Dat is Informatie van Betekenis voor Hyperconnected Mensen. Inderdaad, dáár zijn we uit de bocht gevlogen: voor hyperconnected mensen begint informatie uit een nog steeds groeiende brei aan gekoppelde systemen heldere betekenis hinderlijk te verliezen. Menselijk gedoe vraagt – uitgerekend nu: hyperconnected! – van geval tot geval om kraakheldere betekenis. Anders wordt het niets met de vlinder. Informatie van Betekenis stuurt optimaal hyperconnected menselijk gedrag; hun gedoe, zeg ook maar. Een wezenlijk stelselmatige (kijk op) informatievoorziening [2]; dàt brengt noodzakelijke doorbraak een hele stap, ja, een sprong dichterbij. Daarbij maken we volop gebruik van geavanceerde hedendaagse technologie: die doet haar ingewikkelde werk, net als altijd – wellicht in een iets andere setting [3], maar nu met Informatie van momentane Betekenis. Vlinders kunnen er mee lezen en schrijven.
Noten:
[1] De term hyperconnected trof ik aan in From Hierarchy to Panarchy: Hybrid Thinking’s Resilient Network of Renewal van Nicholas Gall (Gartner; 22 December 2010). Genoemd artikel zette me aan tot het schrijven van deze column. De inescapable shift die Gall aanwijst, is al vele jaren zichtbaar en begint op alle terreinen van de samenleving steeds duidelijker vormen aan te nemen. Ja, uiteindelijk ook in de IT. Inescapable!
[2] Het Handboek Metapatroon van de hand van Pieter Wisse geeft de lezer de uitgekiende mogelijkheid om een goed idee op te doen van een stelselmatige kijk op informatievoorziening – zo uitgebreid en gericht als de lezer zich maar wenst.
[3] Eind januari 2011 wees ik Nicholas Gall op het mogelijk belangwekkende verband tussen informatie-infrastructuur (Information Dynamics) en panarchy/panarchitecture (Gartner). Zie daarvoor mijn bijdrage op Amplify.
Copyright (c) 2011 Emovere/Jan van Til - All rights reserved.
Abonneren op:
Posts (Atom)